POCISK BALISTYCZNY LGM-30G Minuteman III
LGM-30G Minuteman III – amerykański międzykontynentalny pocisk balistyczny na paliwo stałe na wyposażeniu United States Air Force. Każdy ze stacjonujących we wzmocnionych silosach trzystopniowych pocisków, zdolny jest do przeniesienia na odległość 13 000 kilometrów 3 głowic bojowych. Bezwładnościowy układ kierowania i kontroli pocisku, zapewnia celność CEP z błędem celowania nieprzekraczającym 120 metrów. Zgodnie z zadeklarowanym w 1991 roku w myśl traktatu START 1 throw-weight wynoszącym 1150 kg, pociski Minuteman III, wyposażone są aktualnie w 3 niezależnie wycelowywane głowice termojądrowe o regulowanej mocy 300 do 475 kiloton każda.
Program rozwoju tych pocisków rozpoczęty został w 1966 roku, przez zastosowanie szeregu ulepszeń pocisku LGM-30F Minuteman II, w głównej mierze przez unowocześnienie ostatniego stopnia napędowego oraz systemów powrotu w dolne warstwy atmosfery. Pocisk wszedł do służby operacyjnej w 1970 roku i aż do momentu wejścia do służby pocisków LGM-118A Peacekeeper, łącznie 550 Minuteman III stanowiło podstawę amerykańskiej triady nuklearnej. Wycofanie w roku 2005 ze służby pocisków Peacekeeper, wywołało konieczność przeprowadzenia dalszych modernizacji Minuteman, w tym ich instalacji w silosach przygotowanych dla Peacekeeper. Aktualnie w służbie pozostaje 450 pocisków tego typu.
Konstrukcja
Minuteman III jest trzystopniowym pociskiem balistycznym ICBM na paliwo stałe, o długości 18,2 metra i średnicy u podstawy 1,88 metrów. Masa startowa pocisku przy zasięgu 13 000 km z ładunkiem w postaci 3 głowic MIRV wynosi 34 467 kilogramów[1]. Zasięg minimalny pocisku wynosi najprawdopodobniej 3000 km[1]. Pocisk jest w locie kontrolowany przez układ naprowadzania NS-20, który wraz z późniejszą modernizacją AIMS zapewniał mu celność CEP 120 metrów. Modernizacja układu naprowadzania przez wprowadzenie układu NS-50 nie zwiększyła precyzji pocisku, którego celność pozostaje na tym samym poziomie jak przy wcześniejszym układzie.
Platforma przenosząca głowice MIRV (post-boost vehicle – PBV) pocisku, jest w rzeczywistości jego czwartym stopniem napędowym, zwykle jednak nie jest tak określana z uwagi na postanowienia traktatu SALT II, zgodnie z którym PBV nie może być zdolny do zwiększania prędkości ładunku pocisku o więcej niż 1 km/s, co odróżnia PBV od normalnego stopnia napędowego. Urządzenie to manewruje dzięki pracy 6 silników kierunkowych oraz 4 mniejsze silniki obracające pojazd. System naprowadzania układu PBV kontroluje także głowice oraz penetration aids.
Minuteman III
Aktualne na wyposażeniu US Air Force:
dyżur bojowy: 450 pocisków (rok 2008)
w rezerwie: 100 pocisków
Rozmieszczenie
Aktualnie pociski Minuteman znajdują się na wyposażeniu jednostek:
20th Air Force
91st Space Wing, Minot Air Force Base, Dakota Północna
91st Operations Group
91st Operations Support Squadron
740th Missile Squadron
741st Missile Squadron
742d Missile Squadron
321st Missile Group, Grand Forks Air Force Base, Dakota Północna
341st Space Wing, Malmstrom Air Force Base, Montana
90th Space Wing, F.E. Warren Air Force Base, Wyoming
-------------------------------------------
producent: Boeing USA
typ: ICBM
przeznaczenie: pocisk strategiczny
wyrzutnia: wzmocnione silosy
lata służby: od 17 kwietnia 1970 roku do dzisiaj
długość: 18,2 m
średnica: 1,88 m
masa startowa: 32 158 kg
napęd: trzystopniowy na paliwo stałe
prędkość: 24 000 km/h
zasięg: 13 000 km
udźwig: W87-0/Mk-21 (przejęte z MX) (1150 kg)
naprowadzanie: bezwładnościowe
celność: CEP 120–183 m
głowica: 1 × W87/Mk-21, 300-475 kT, MIRV
