WPW-BLAZER PANCERZ REAKTYWNY
Blazer (hebr. בלייזר), w Izraelu również jako Baltan (hebr. בלטן) – izraelski pancerz reaktywny (ang. Explosive Reactive Armour, ERA) zaprojektowany i produkowany przez firmy Rafael i Israel Military Industries (IMI) przede wszystkim na potrzeby Korpusu Pancernego Sił Obronnych Izraela, a także na eksport. Pierwsze zestawy tego pancerza zamontowano na czołgach w 1974 roku. Jego finalna wersja została nazwana Super Blazer. Oprócz armii izraelskiej Blazer jest użytkowany przez United States Army oraz armię Słowenii. Uznaje się, że to Izraelczycy użyli po raz pierwszy na świecie pancerza reaktywnego na swoich czołgach i transporterach, przy czym w boju został wykorzystany dopiero podczas pierwszej wojny w Libanie.
Wojna Jom Kipur (1973 rok) unaoczniła izraelskim wojskowym rosnący potencjał przeciwpancernych pocisków kierowanych będących na wyposażeniu państw arabskich (przede wszystkim 9M14 Malutka) oraz ręcznych granatników przeciwpancernych. W rezultacie izraelski przemysł zbrojeniowy rozpoczął prace rozwojowe nad pancerzem reaktywnym, który zapewniłby większe bezpieczeństwo załogom czołgów oraz transporterów opancerzonych. Powołano zespoły składające się z projektantów, ekspertów i żołnierzy, którzy wymieniali się doświadczeniami. Prace zakończyły się stworzeniem przez firmę Rafael systemu Blazer w postaci dodatkowo montowanych modułów. Na rynku krajowym i zagranicznym Blazer reklamowany i sprzedawany jest przez Rafaela i IMI. Finalną i najbardziej zaawansowaną wersją Blazera jest Super Blazer, pancerz, który może być montowany na każdym czołgu i transporterze w zgodności z zainstalowanymi systemami optycznymi i ogniowymi.
Konstrukcja
Blazer
Zestawy pancerza Blazer składają się z modułów o różnych kształtach, które mogą być przymocowane do uchwytów na wieży i kadłubie czołgu przez jego załogę przy pomocy śrub. Taka forma montażu zapewniała możliwość szybkiej wymiany lub uzupełnienia poszczególnych modułów oraz nie wymagała wyspecjalizowanej do tego obsługi lub warsztatów.
Każdy moduł składa się z plastycznego materiału wybuchowego pomiędzy stalowymi płytkami. Działanie takiego modułu polega na wykorzystywaniu chemicznie zmagazynowanej energii. W momencie uderzenia pocisku kumulacyjnego materiał wybuchowy eksploduje wewnątrz modułu. Siła eksplozji jest kierowana na zewnątrz elementu pancerza skoncentrowanym w kierunku przeciwnym do tego, z którego nadlatuje głowica i powoduje zniekształcenie pocisku oraz wytracenie przez niego prędkości. Dzięki temu pocisk nie jest w stanie przebić pancerza głównego pojazdu[6]. Twórcy zapewniali, że ostrzał z broni o kalibrze do 23 mm, ani odłamki pocisków artyleryjskich nie są w stanie doprowadzić do detonacji ładunku w modułach.
Montaż pełnego zestawu pancerza reaktywnego Blazer może zwiększyć masę pojazdu o dodatkową tonę.
Według zapewnień Israel Military Industries Blazer zapewnia:
pełną ochronę boków wieży czołgu przed pociskami typu AT-3 Sagger/9M14 Malutka przy kącie uderzenia pocisku 30°,
pełną ochronę przodu kadłuba czołgu przed pociskami z granatnika RPG-7 przy każdym kącie uderzenia granatu,
ponad 70% ochronę przodu kadłuba czołgu przed pociskami AT-3 Sagger/9M14 Malutka przy każdym kącie uderzenia pocisku.
Moduły Blazera nie weszły do szerokiego użytku. Po pierwsze obawiano się jaki wpływ będzie wywierać potencjalna eksplozja modułów na towarzyszącą czołgom piechotę. Bano się, że żołnierze mogliby zostać ranieni przez odłamki modułów. Po drugie, zastanawiano się, czy eksplozja jednego modułu nie spowoduje detonacji kolejnych ładunków, co mogłoby uszkodzić elementy pojazdu. Po trzecie, pancerz taki mógłby być nieefektywny przeciwko pociskom używanym przez czołgi wroga, a jednocześnie pełny zestaw Blazera zwiększał masę pojazdu i zmniejszał jego mobilność. Ponadto wojskowi zastanawiali się jak często trzeba by wymieniać moduły pancerza, a co za tym idzie, jaką ich ilość armia musiałaby nabyć. Za wadę uznawano wielość kształtów poszczególnych modułów na pancerzu. Uważano, że próba ich jak najlepszego dopasowania może okazać się zbytecznym wysiłkiem w stosunku do przewidywanych korzyści.
Super Blazer
Super Blazer jest finalną wersją rozwojową pancerza Blazer. Został on dostosowany do montażu na każdym czołgu tak, aby spełniać wymogi zainstalowanych systemów ogniowych, optycznych, gaśniczych.
Konstrukcja tej wersji pancerza zapewnia ochronie nie tylko przed pociskami kumulacyjnymi, ale także przed pociskami podkalibrowymi. Ponadto moduły nie są wrażliwe na amunicję przeciwpancerną o kalibrze do 23 mm, a także odłamki moździerzowe i artyleryjskie z odległości 2 m. Według producentów Super Blazer spełnia wymagania norm armii Stanów Zjednoczonych dotyczących testowania sprzętu – MIL-STD-810. Użytkownicy: Izrael, USA, Słowenia.