DRON FLYFOCUS STRIKER
FlyFocus Striker, także System Amunicji Krążącej Striker – polski bezzałogowiec uderzeniowy klasy amunicji krążącej dalekiego zasięgu, opracowany przez konsorcjum złożone z FlyFocus sp. z o.o., Jakusz sp. z o.o., Metalexport-S sp. z o.o. oraz Instytut Techniczny Wojsk Lotniczych. System został publicznie zaprezentowany podczas Międzynarodowego Salonu Przemysłu Obronnego (MSPO) w 2024 roku, gdzie otrzymał nagrodę DEFENDER.
Dane podstawowe:
Państwo: Polska
Producent: konsorcjum - FlyFocus, Metalexport-S, Instytut Techniczny Wojsk Lotniczych, Jakusz
Typ: amunicja krążąca
Konstrukcja: z włókien szklanych i węglowych, układ latającego skrzydła
Napęd: 1 × silnik tłokowy ze śmigłem pchającym lub silnik odrzutowy
Rozpiętość: 5,2 m
Masa uzbrojenia: do 40 kg
Masa paliwa: do 30 kg
Prędkość maksymalna: 180 km/h (dla silnika tłokowego), 325 km/h (dla silnika odrzutowego)
Historia
Według informacji opublikowanych w listopadzie 2024 prace nad systemem rozpoczęto ponad rok wcześniej ze środków własnych konsorcjum; impulsem były doświadczenia wojny na Ukrainie oraz zapotrzebowanie Sił Zbrojnych RP na systemy amunicji krążącej dalekiego rażenia. We wrześniu 2024 system pokazano podczas MSPO w Kielcach; Defence24 opisywał go wówczas jako bezzałogowiec samobójczy o zasięgu ponad 1000 km, prezentowany na wyrzutni. W październiku 2024 Portal Militarny określał Strikera jako rozwiązanie przetestowane i gotowe do produkcji seryjnej. W listopadzie 2024 deklarowano także posiadanie zaplecza technicznego i osobowego do wykonywania wszystkich komponentów systemu w Polsce oraz zabezpieczony łańcuch dostaw do produkcji seryjnej. W marcu 2026 system ponownie prezentowano podczas targów DRONE World Expo 2026. W lutym 2026 producent FlyFocus pozyskał 4,5 mln euro finansowania instytucjonalnego na rozbudowę produkcji, budowę nowego zakładu w Polsce oraz dalsze prace badawczo-rozwojowe.
W czerwcu 2026 roku poinformowano, że Striker może razić cele "odległe do tysiąca kilometrów od miejsca startu", co zostało potwierdzone testami przeprowadzonymi przez wojsko ukraińskie.
Charakterystyka
Striker ma układ latającego skrzydła i jest wykonywany z włókna szklanego oraz włókna węglowego; w źródłach podkreślano jego niską skuteczną powierzchnię odbicia radarowego[5][9]. Rozpiętość skrzydeł wynosi 5,2 m, a maksymalna masa startowa 140 kg. Podstawową wersję napędza dwucylindrowy silnik tłokowy o mocy 20 KM ze śmigłem pchającym; według relacji z 2026 roku oferowano także wariant z napędem odrzutowym. Start odbywa się z mobilnej wyrzutni pneumatycznej montowanej na przyczepie drogowej; czas przygotowania wyrzutni do wystrzelenia bezzałogowca określano na około 15 minut.
Osiągi
Przy ładunku 40 kg deklarowany zasięg systemu wynosi do 1000 km. Dla wersji z silnikiem tłokowym podawano prędkość od 90 do 180 km/h, natomiast dla wariantu odrzutowego od 95 do 325 km/h. Portal Militarny podawał pułap lotu od 100 do 3500 m, łączność radiową w linii widzenia do 10 km oraz komunikację satelitarną dla większych odległości. W trybie „odpal i zapomnij” dokładność trafienia określano na 5–10 m, a przy wizualnym naprowadzaniu na około 3 m. W konfiguracji rozpoznawczej czas prowadzenia obserwacji podawano jako do 18 godzin.
Naprowadzanie i warianty
Nawigacja wykorzystuje GPS oraz układ bezwładnościowy INS; po utracie sygnału satelitarnego lot może być kontynuowany z wykorzystaniem systemu bezwładnościowego. Według relacji z DRONE World Expo 2026 naprowadzanie na cel może odbywać się na podstawie wcześniej zaprogramowanych współrzędnych albo z użyciem głowicy wideo i satelitarnego łącza danych; łączność z platformą jest szyfrowana. W źródłach podawano, że Striker może przenosić głowice odłamkowo-burzące albo termobaryczne o masie 40 lub 60 kg. Opisywano także wariant rozpoznawczy wyposażony w głowicę optoelektroniczną, a także możliwość wykorzystania systemu jako latającego celu; w takich konfiguracjach lądowanie może odbywać się klasycznie albo na spadochronie.