PISTOLET-ZZ-MASZYNOWY PM-63 RAK 9 × 18 mm

Pistolet maszynowy wz. 1963, PM-63 RAK – polski pistolet maszynowy kalibru 9 mm, na nabój 9 × 18 mm Makarowa. Opracowany w latach 60. XX wieku przez prof. Piotra Wilniewczyca. Broń przeznaczona dla niektórych pododdziałów wojska, w tym załóg wozów bojowych, używana także przez jednostki Milicji.
--------------------------
prototypy: od 1960 do 1964 roku
produkcja: od 1964 do 1975 roku (Polska), lata 80. XX wieku (Chińska Republika Ludowa)
wyprodukowano: ok. 70 000 egz.
dane techniczne:
kaliber: 9 mm
nabój: 9 × 18 mm Makarowa
pojemność magazynka: 15, 25 naboi
długość z kolbą złożoną: 333 mm
długość z kolba rozłożoną: 583 mm
długość lufy: 150 mm
długość linii celowniczej 153 mm
masa broni bez magazynka: 1,60 kg
masa broni z magazynkiem krótkim: 1,85 kg
masa broni z magazynkiem długim: 2,00 kg
masa magazynka krótkiego z nabojami: 0,25 kg
masa magazynka długiego z nabojami: 0,40 kg
prędkość początkowa pocisku: 320 m/s
szybkostrzelność teoretyczna: 650 strz./min.
szybkostrzelność praktyczna ogień pojedynczy: 35 strz./min.
szybkostrzelność praktyczna długimi seriami: 120 strz./min.
zasięg skuteczny: 150 m
-------------------------------------------
Historia
W latach 50. XX wieku zmalała rola klasycznych pistoletów maszynowych, które w charakterze broni piechoty ustąpiły miejsca karabinom szturmowym. Jednocześnie jednak pojawiła się potrzeba wyposażenia znacznej liczby żołnierzy (obsługa broni ciężkiej, załogi czołgów) w szybkostrzelną broń, mniejszą i lżejszą od standardowego karabinu. Rolę taką miał odegrać nowy małogabarytowy pistolet maszynowy, a prace nad bronią tej klasy podjęto poza Polską także w innych krajach Układu Warszawskiego. W ZSRR powstał pistolet Stieczkina APS, w Czechosłowacji pistolet maszynowy Skorpion vz.61. Wymaganie łatwości przechodzenia przez włazy pojazdów bojowych z pistoletem przytroczonym do pasa wymusiło niewielkie rozmiary i masę broni – niewiele większe od pistoletów samopowtarzalnych, co doprowadziło do skonstruowania w Polsce broni o oryginalnych rozwiązaniach konstrukcyjnych. Zdecydowano skonstruować pistolet maszynowy ze szkieletem typu pistoletowego, magazynkiem w chwycie i swobodnym zamkiem zewnętrznym, obejmującym w całości lufę, w celu zapewnienia jego odpowiedniej masy. Małe wymiary broni wymusiły też zastosowanie stosunkowo słabego naboju 9 × 18 mm Makarowa, który stawał się wówczas standardem w Układzie Warszawskim.