PISTOLET PM-63 9 × 18 mm Makarowa.
Pistolet maszynowy wz. 1963, PM-63 RAK – polski pistolet maszynowy kalibru 9 mm, na nabój 9 × 18 mm Makarowa. Opracowany w latach 60. XX wieku przez prof. Piotra Wilniewczyca. Broń przeznaczona dla niektórych pododdziałów wojska, w tym załóg wozów bojowych, używana także przez jednostki Milicji.
Dane techniczne
Kaliber
9 mm
Nabój
9 × 18 mm Makarowa
Magazynek
15
25
Wymiary
Długość
333 mm (z kolbą złożoną)
583 mm (z kolbą rozłożoną)
Długość lufy
150 mm
Długość linii celowniczej
153 mm
Masa
broni
1,60 kg (bez magazynka)
1,85 kg (z magazynkiem krótkim)
2,00 kg (z magazynkiem długim)
wyposażenia dodatkowego
0,25 kg (magazynek krótki z nabojami)
0,40 kg (magazynek długi z nabojami)
Inne
Prędkość pocz. pocisku
320 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna
650 strz./min[a]
Szybkostrzelność praktyczna
35 strz./min(ogień pojedynczy)
120 strz./min (długimi seriami)
Zasięg skuteczny
150 m.
Historia
W latach 50. XX wieku zmalała rola klasycznych pistoletów maszynowych, które w charakterze broni piechoty ustąpiły miejsca karabinom szturmowym. Jednocześnie jednak pojawiła się potrzeba wyposażenia znacznej liczby żołnierzy (obsługa broni ciężkiej, załogi czołgów) w szybkostrzelną broń, mniejszą i lżejszą od standardowego karabinu. Rolę taką miał odegrać nowy małogabarytowy pistolet maszynowy, a prace nad bronią tej klasy podjęto poza Polską także w innych krajach Układu Warszawskiego. W ZSRR powstał pistolet Stieczkina APS, w Czechosłowacji pistolet maszynowy Skorpion vz.61. Wymaganie łatwości przechodzenia przez włazy pojazdów bojowych z pistoletem przytroczonym do pasa wymusiło niewielkie rozmiary i masę broni – niewiele większe od pistoletów samopowtarzalnych, co doprowadziło do skonstruowania w Polsce broni o oryginalnych rozwiązaniach konstrukcyjnych. Zdecydowano skonstruować pistolet maszynowy ze szkieletem typu pistoletowego, magazynkiem w chwycie i swobodnym zamkiem zewnętrznym, obejmującym w całości lufę, w celu zapewnienia jego odpowiedniej masy. Małe wymiary broni wymusiły też zastosowanie stosunkowo słabego naboju 9 × 18 mm Makarowa, który stawał się wówczas standardem w Układzie Warszawskim.