AHS-00

Główna różnica między armatą a haubicą polega na długości lufy, prędkości pocisku oraz sposobie strzelania: armata prowadzi ogień płaskotorowy na wprost, haubica strzela stromotorowo do celów ukrytych, a współczesne wojska łączą te cechy w armatohaubicach.
Armata
- długa lufa: od 40 do 75 kalibrów.
- płaski tor lotu: pocisk leci nisko, co pozwala widzieć cel.
- duża prędkość: pocisk osiąga wielką prędkość początkową.
- cel: strzelanie bezpośrednie do wrogich pojazdów lub umocnień.
Haubica
- krótka lufa: od 20 do 30 kalibrów.
- stromy tor lotu: pocisk wznosi się wysoko i spada z góry
- mniejsza prędkość: prędkość początkowa pocisku jest mniejsza.
- cel: rażenie celów schowanych za wzgórzami lub murami.
Działo samobieżne – działo umieszczone na podwoziu wyposażonym w napęd (podwoziu czołgu lub innego pojazdu mechanicznego), w odróżnieniu od działa holowanego. Pierwszym gąsienicowym działem samobieżnym była powstała w 1917 roku brytyjska konstrukcja o nazwie Gun Carrier Mark I.
Ze względu na rodzaj podwozia działa samobieżne zazwyczaj dzieli się na gąsienicowe, półgąsienicowe (w przedniej części pojazdu są zainstalowane koła, w tylnej są zainstalowane gąsienice) i kołowe. Ze względu na stopień opancerzenia zazwyczaj dzieli się na odkryte (uzbrojenie nie jest osłonięte pancerzem), półodkryte (uzbrojenie jest osłonięte jedynie pancerzem bocznym) i zakryte (uzbrojenie jest całkowicie osłonięte pancerzem).